OFF GRID w Portugalii zimowe podsumowanie, powstało na Wasze życzenie. Niektórzy widzą Portugalię i życie OFF GRID jak pocztówkę. Białe domki, ocean, pomarańcze na drzewach i życie „off grid”, gdzie wszystko rośnie samo, a człowiek pije kawę patrząc na zachód słońca.
Tylko że między tą pocztówką a prawdziwym życiem jest jeszcze coś. Nazywa się codzienność.
Bo tak – możesz siać. Możesz hodować. Możesz mieć swoją ziemię, ciszę i przestrzeń. Tylko że na tej samej ziemi jest też lato i zima. I to już nie jest instagramowa sielanka.
Uwaga na zakup nieruchomości
Zanim ktoś kupi tanią działkę w interiorze, powinien zadać sobie kilka bardzo prostych pytań.
– Czy sprawdził, czy działka nie leży na terenach AUGI?
– ma morada fiscal, czy planuje żyć całkiem poza systemem?
– ma dochód pasywny, pracę online, czy dopiero zamierza „coś wymyślić”?
Bo jeśli plan brzmi: „jakoś to będzie”, to zwykle kończy się jak w kiepskim thrillerze – bohater w połowie filmu zaczyna rozumieć, że wpakował się w historię bez wyjścia.
Zimą w Portugalii romantyzm potrafi zderzyć się z rzeczywistością jak rower z ciężarówką.
Nadmiar wody
Wilgoć wchodzi w kości. Domy bez ogrzewania robią się zimne jak piwnica. Deszcz potrafi padać tygodniami. Drogi zamieniają się w błoto, a woda, której latem nie ma ani kropli, zimą nagle jest wszędzie.
Jeśli jesteś off grid, prąd bywa luksusem.
Jeśli nie masz generatora, paneli, zapasu drewna i planu B – nagle okazuje się, że romantyczna świeczka to nie klimat, tylko konieczność.
Latem scenariusz się odwraca.
Słońce pali wszystko. Studnie potrafią wyschnąć. Woda robi się towarem strategicznym. Temperatura dochodzi do poziomu, przy którym powietrze stoi w miejscu i człowiek ma wrażenie, że oddycha gorącą watą.
Matematyka jest prosta
I wtedy zaczyna się prawdziwa matematyka życia.
Kosiarka – potrzebna.
Narzędzia – potrzebne.
Samochód – konieczny.
Paliwo – konieczne.
Naprawy – nieuniknione.
Ziemia nie utrzyma się sama. Dom nie naprawi się sam. A rachunek za „tanie życie” powoli zaczyna przypominać listę zakupów w markecie budowlanym.
Praca?
Tu też nie ma bajki.
Jeśli nie znasz portugalskiego, twoje możliwości są jak drzwi w starym domu – niby są, ale większość zamknięta.
Prace sprzątające, opieka nad starszymi – często robią Portugalki. Mają język, rodzinę, znajomości. Ty jesteś nowy.
Jeśli mieszkasz daleko od oceanu, tam gdzie nieruchomości są najtańsze, to często znaczy jedno: pracy prawie nie ma.
A nawet jeśli jest, dochodzą dojazdy.
Godzina w jedną stronę. Czasem więcej.
Sklepy? Lekarz? Urzędy?
To nie jest spacer za róg. Często to wyprawa.
I tu pojawia się kolejny rozdział tej historii –
dzieci.
Bo jeśli masz dzieci, scenariusz komplikuje się szybciej niż w serialu kryminalnym.
Szkoła publiczna oznacza codzienne dowożenie.
Tu nie ma autobusów szkolnych co kilka kilometrów.
Dziecko trafia do klasy, gdzie nie zna języka. Musi nauczyć się go w biegu, znaleźć przyjaciół, zrozumieć nowy system.
Dzieci są elastyczne – to prawda.
Ale są też takie, które przechodzą przez to jak przez burzę.
A jeśli dziecko jest niepełnosprawne – sprawa robi się jeszcze trudniejsza.
Specjalistyczne placówki potrafią być dziesiątki kilometrów dalej.
Druga opcja to szkoła online.
Brzmi wygodnie.
Luksus, czy katorga
Tylko że wtedy twoje dziecko ma szkołę w domu. Bez rówieśników, bez przerw, bez szkolnego chaosu, który – paradoksalnie – jest częścią dzieciństwa.
A jeśli żyjesz naprawdę off grid, bez prądu i infrastruktury, nagle odkrywasz coś jeszcze.
To ty jesteś nauczycielem i organizatorem dnia.
Tez ty wymyślasz gry, zabawy, lekcje.
I po kilku miesiącach orientujesz się, że twoje „spokojne życie w naturze” zamieniło się w pełnoetatową logistykę rodzinną.
Jest jeszcze trzecia droga – szkoły prywatne po angielsku.
Tyle że tu wchodzimy w inny wymiar finansowy.
Czesne w takich szkołach potrafi kosztować kilka, a czasem kilkanaście tysięcy euro rocznie za jedno dziecko. Do tego wpisowe, transport, materiały. Krótko mówiąc – kosmos.
Rachunek zysków i strat
Ale żeby było uczciwie – ta historia ma też drugą stronę.
Bo są momenty, kiedy patrzysz na to wszystko i myślisz: warto.
Poranek na własnej ziemi.
Ocean zimą, kiedy plaża jest prawie pusta.
Latem dziecko biega boso od rana do nocy. Drzewa, przestrzeń, brak płotów, brak zakazów.
Czas płynie inaczej. Bo na własnej działce
Nie ma korków.
Nie ma galerii handlowych.
Nie ma wiecznego pośpiechu.
Jest cisza.
I nagle okazuje się, że rzeczy które kiedyś wydawały się oczywiste – prąd w gniazdku, woda z kranu, szybki internet – przestają być oczywiste. A ty zaczynasz je doceniać.
Nasz prywatny bilans
My zresztą też w pierwszych miesiącach zrewidowaliśmy nasze plany.
To, co niektórym udało się załatwić po kilku piwkach z burmistrzem z Junta, nam już tak gładko nie poszło. Żeby zdobyć morada fiscal, wynajęliśmy po prostu apartament.
Ale to nie tak, że się poddaliśmy.
Nasza przyczepa i nasz mały obóz przetrwały huragany, hektolitry deszczu i ekstremalne upały. Każdą wolną chwilę nadal spędzamy na naszej ziemi. I kto wie – może z czasem będą to już nie tylko weekendy.
Zima vs zima
Zimę, mokrą, zimną i – nie oszukujmy się – nie zawsze wolną od grzyba, przetrwaliśmy w apartamencie. Z dużym balkonem. Bez zieleni. Za to z cudownymi sąsiadami, którzy z portugalską ciekawością zaglądali nam w okna.
Budowę domu na razie odłożyliśmy.
Za to pojawił się plan awaryjny – tiny house.
Pieniądze, które mogłyby iść na marzenia, znowu częściowo lądują w czyjejś skarbonce za wynajem. Taka jest rzeczywistość.
Ale nie narzekamy.
Portugalski raj kontra marzenia
Bo mamy swój mały portugalski raj za rogiem, do którego zawsze możemy przyjechać. A kiedy pogoda zawodzi, możemy – jak zwykli ludzie cywilizacji – po prostu połazić po galerii handlowej.
Pokochaliśmy ten kraj i pokochaliśmy ludzi.
Ludzi odpornych, silnych i uśmiechniętych.
Bo mimo tragedii, jakie ich spotykają – latem pożary, zimą powodzie, huragany, sztormy – oni wciąż nucą fado i żyją dalej. Nie narzekają jak w Polsce, gdzie czasem wystarczy, że spadnie śnieg albo leje deszcz i już słyszymy, że „nie da się żyć”.
Tę portugalską odporność można przyjąć tylko z ogromnym szacunkiem i lekkim wstydem wobec własnych narzekań. Po naszej pierwszej zimie mogłabym to podsumować jak mecz.
Mecz czas vs Portugalia
Urzędy, wilgoć i nadmiar wody zimą – 1:0 dla Portugalii.
Lato, wolność, ocean, plaża – 1:0 dla nas.
Upały i powietrze gęste jak zupa w sierpniu – 1:0 dla Portugalii.
Zimny ocean, wiatr i deska surfingowa – 1:0 dla nas.
OFF GRID w Portugalii zimowe podsumowanie jaki ma Bilans?
Nie jest ani czarny, ani biały. Prawda jest prosta: same marzenia nie wystarczą.
Do życia off grid potrzeba pomysłu, pieniędzy, odporności psychicznej i czasem zwykłej, upartej woli przetrwania. Wszystko się da, tylko pytanie brzmi, ile kto ma w sobie odporności i na ile brak cywilizacji jest dla niego do przyjęcia. Bo nie mówimy tu o miastach. Tam Portugalia bywa bardzo podobna do Polski – trochę lepiej, trochę gorzej, czasem tak samo. My mówimy o marzeniu off grid.
A tu niektórzy mogą się naprawdę zdziwić, bo ta historia – jak dobra powieść kryminalna – ma piękne krajobrazy, ale też kilka bardzo twardych rozdziałów.
Kiedy i jak tu dotarliśmy przeczytasz tutaj:
https://misiorowesercowanki.com/poczatek-konca-starego-zycia-stojac-na-lace-patrzymy-w-przyszlosc/
Pozostałe wpisy: